[. Z cyklu: wiersze mistyczne i tajemnicze Number Dwa .]

[. Jeszcze tym jednym wierszem, będę musiała się podzielić, inaczej pęknę, jak czerwony balonik, a ostatnio tylko dobre wiersze wychodzą spod mojej dłoni - i dobrze to wiesz .] pięści złożone są jak opiekuńcze dłonie na ramieniach pociechy czekają by niespokojny umysł wypłynął spod palców jak lepki sok ze skorupki trzynaście tysięcy dni błądzenia dwadzieścia lat i tych kilka dorzuconych osiem zupełnie nic nie udało się zrozumieć wtenczas odwieczne kajanie te same błędy co do uczucia to samo stękanie i narzekania kiedy w środę ogarnę potężną moc i do kupy zbiorę co tak trzymam w sobie myślę że to będzie już za późno na myślenie nie wiem czym jest to tkwiące we mnie co nie pozwala mi [. Myślę ,że dość dobrze to wiesz. .] ostatnio pisuję wiersze umiarkowanie namiętne jak chwalebne lecz bolesne tajemnice tak jak te kiedyś napisane które wyciskałam z siebie kiedy darzyłam wtedy też szalałam i też kilka to strof nabazgrałam i też wtedy nie wiedziałam co zrobić z racji na chaos nieuszeregowany logicznie który wypadało opanować wtedy [. Aczkolwiek myślę, że z perspektywy czasu, już to wiesz i znasz, także, lepiej niż ja. .] dlaczego po prostu nie mogę pęknąć