Przez ogień

Kiedy staję na głowie nie przewracam świata zdmuchnąwszy świeczkę miłości nie gaszę nie naruszam granic które istnieją i się nie łudzę Choć błędny jest ognik mroczny konwenans i drętwe struktury słabości, nałogi i myśli gorszące to jednak inny znajduje krwiobieg i znajduje ujście Ochrzczony w wodzie szukam oczyszczenia ogień i woda dopełniają siebie – nie są wrogami stanowią całość żywiołu istnienia Czas koncentracji to powrót siebie do siebie – przeciwieństwo analiz, logiki, języka dotknięcie materii w jej najczulszym punkcie który jest żywy więc wolny od czasu Nie czuję umysłem więc nie znam powodu własnego czucia? a język zna tylko logikę przyczyny? jest formą myśli? brakuje mu znaków które by były zapisem milczenia? Choć grecki jest ogień który trawi stosy pełen jest skutków dymów i zgliszcz choć wszystko grabi w zaułki się wdziera i penetruje najszczelniejsze kąty choć krzyż ognisty rozpala choć w ogniu krzyżowym pytań ofiary spala choć Prometeusz to upadły anioł choć ognia krzyczy słomiany żołdak podziwiający żywe zwłoki wroga to przecież sądny to ogień bezwolnie szerzony przywłaszczaną mocą która do żywych tyle należy ile do martwych oddech głęboki Czas koncentracji jest sprężaniem siebie rozluźnianiem lęków budową ciszy z głosów istnienia – jest wiecznym ogniem bo wieczny jest ogień jest świeczką w nocy i ogarkiem za dnia jest świętojańską wiarą w zdrowie i plony Nie zmienię światła ani ciemności stanowią jedność choć nie są tym samym rytm ich jest jeden i on wypełnia mój niepełny oddech i to, co wnosi w jego święte progi Jestem tu w tej chwili jedyną osobą która może mi pomóc więc patrzę na płomień zamykając oczy by ten mnie objął by mnie wypełnił oczyścił by się zbliżył do mnie Jest świeczka w nocy i ogarek za dnia jest parę osób i im szacunek i należne miejsce by nie zapomnieć a nie rozpamiętywać i blisko bezsilność która pozwala na odpuszczanie sobie swoich przyszłych wspomnień w jedynym ognisku jakie rozpalam – w ognisku domowym