haj

Była kiedyś piękna pełna życia Żyła pełna piersią chęci bycia Teraz więdnie jej ciało a dusza pęka Twarz jak zbyt stara cebula, jej byt to męka Połamane paznokcie artretyczna ręka. Ktoś zabił dziś anioła Nikt jej nie chce Ona nikogo nie wola... Nauczyła się ze jak biją to się daje Za te parę groszy żyje swoim hajem On jej w pysk dal Ale kupił też prochy Ma swój złoty strzał Już nie pali jego dotyk Odleciała na chmurze do domu Gdzie nie musi dać się krzywdzić nikomu Gdzie kochają rodzice, jej mały raj I koniec, zejście Znów ulica deszcz i haj...