zamiast dobrego...

Zamiast kawiatów- wściekła pięść i smietcionośny rój najpodlejszych słów... Tylko tyle- więcej nic, tyle bólu,tyle żalu, że aż wstyd.... Dlazcego,Panie musiało się tak stać? Widzisz i nie grzmisz, chociaż wiesz, że pozostał ze mnie tylko wrak... W oczach kwitnie coraz większy strach, nadzieję podaje mi wiatr, lecz ten strach paraliżuje mnie i pragnę,aby to było tylko złym snem... Czyżbym była zbyt dobra i piękna? Powiedz sam Panie, dlaczego ja? Krew powoli ciecze z moich niewidzialnych ran, ale wierzę i ciepło mi na sercu myśląc, ze ten,którego kocham na pewno nie jest sam... Może to mnie wzmocni, albo też zabije i być moze zaginie kiedyś po mnie wszelki ślad, ale mój miły niechaj żyje,gdyż otworem przed nim stoi cały świat, a ja-kto wie-może znajdę się wśród gwiazd....