Przyszłe nadzieje

W małym woreczku na stercie przeszłości. Leżą rozbite szkła mej dawnej miłości. Nic tu nie pasuje Choć wiem, że było całe. Pamiętam te piękne chwile, przecież pamiętam jak było nam razem. Siedzę więc w ciemnej ciszy w dłoniach trzymając to co wciąż rani kaleczy i niszczy. Ściskam je mocno choć ból rozrywa mi dłonie. Nie puszczę, we krwi tonę... I choć może się wydawać, że nie warto składać to co na wieki zniszczone. Ja wierzę, że nie wszystko jeszcze stracone. Patrzę wciąż w mgliste czasy. Siedzę i składam, przyszłe nadzieje...