Szept myśli

Skryte myśli plączą mi proste życie. W codzienności słucham tych skrytości obficie. Cichy szept ponagla rzeczy, dawno zapomniane. Zapach nieznany pobudza zmysły, otwiera w mej duszy bramy starannie opieczętowane. Tłumię go, jak statek lekkie fale. Nie odpuszcza mi, wraca gdy nabierze sił. Stawiam opór, gdy jeszcze mogę, jeszcze chcę to zrobić. Przecież za burtą otwiera się świat, tak piękny, niezbadany. Wiem, że nie mogę ale w głębi chcę. Marzę by pochłonął resztki mnie. Wszystko sprawił szept. Tak oczywisty, a wciąż niepokonany...