Makowiec babci Soszyńskiej

W pieluszkach i wiklinowym łożu – koszu Obgryzam paluch u nogi małej i brew ku tobie wznoszę. Dłonie kobiece w mące pszennej, tortowej - Moja pierwsza Biblia, którą mi dałaś (własnoręcznie podarta) – „w ostateczności wrocławskiej” panierowane nad stołem – ogrodem, mis brązem schowane – krzątają się. Ja idę z tobą (z Głównego na Świebodzki) W ręku walizka, strach w sercu i żołnierz niemiecki Czekolada i pociąg nach Hirschberg Zapomniałaś – nawet – zapytać jak miał na imię Jajka cztery, gdy małe to pięć i pięć deko drożdży I odtąd już na zawsze zamieszkałaś „na górce” W garnuszku z letnim mlekiem i trzema łyżeczkami waniliowego cukru Stary maszt – stoi tam do dziś, oni uciekli Na godzinę osobności, w ciepłym żeby nie przeziębić Dobry pan z NSDAP, tartak i raj przymusowych robotników Wszystko wymieszać z masłem i margaryną Lewe zwolnienia dla nadmiernie tęskniących za polską ziemią I połową łyżeczki soli, a także rodzynkami w rumowym oleju. Zasypiając wieczorami w wielkim łożu nad czarodziejskim obrazem Czekam na ciebie bo nie chcę spać w samotności Zagniecione w kulkę przykrywasz ściereczką – żeby nie zmarzło. Obiecałaś – gdy uciekali – wszystkiego dopilnować Sparzony mak wychodzi z maszynki do mięsa Dziś wróciłaś z pracy na poczcie – tam poznał cię twój mąż Z łyżką miodu i budyniu śmietankowego Trójka dzieci i ja z mamą biegamy pod czereśniami Rozwałkowują się części ciasta drożdżowego – jak do makaronu, Jak szczęśliwe dzieciństwo pod balkonem i w różach przy zabawie w doktora Zawinięte łyżki maku i pergamin masłem smarowany Ty jedna płaczesz z radości nad moją maturą – najlepszą w szkole Odstawioną na blachę i rosnącą aż do naprężenia Razem cieszymy się moją przyszłą żoną Rytmicznie kiwając się do przodu – gdzieś pod koniec – choć tak trudno złapać oddech Wraz z roczną Wiktorią drzecie swoją pierwszą Biblię i nie masz mi za złe tego życia Wiecznie uśmiechnięta i ostatecznie pogodzona odnajdujesz zagubionych w ciemnościach.