Smutno mi

Smutno mi jest Stan ten oplata mnie, Jak wąż drzewo życia. Pewnie nie wiesz, jak to jest Ja to wiem, aż za dobrze Wieczoru mrok uspokoja i wycisza, By wczesnym rankiem wybuchnąć jak wulkan od nowa. I tak każdego dnia... Czy ta pętla kiedyś pęknie? Czy ta karuzela w końcu zatrzyma się? Lawirujesz gdzieś między-pomiędzy, Miotając się jak dzikie zwierzę. Spokoju nie zaznasz, o nie, Trudności piętrzą się. Wieża Babel przy tym to nic, Tu spokój potrzebny jest. Jak jednak osiągnąć ten stan...?