Jestem przeciętnym wyjątkiem

W swojej przeciętności jestem wyjątkiem bo nie ma nikogo drugiego takiego jak ja bez serca wrażliwego, przystojnie brzydkiego, inteligenta upośledzonego. Wyjątkowo przeciętnie piję kawę. Przeciętnie wyjątkowo palę papierosa. I nie ma nic niesamowitego w tym jak uśmiecham się do szarości dnia, będąc zbyt głupim by narzekać na polityków. Moje oceny z życiowego sprawowania tworzą średnią średnią średniej. I chociaż nie zostałem królem unii europejskiej, nie poznałem żadnego wymarłego języka, nie miałem trzech kochanek naraz, ani irokeza w kolorach tęczy nie czuję się dziś najgorzej. Bo przekupiłem kiedyś czas i mam go na własność. Mogę wracać do domu nawet i pół dnia, odwiedziwszy dwie biblioteki i trzy kawiarnie myśląc tyle co przez tydzień lub dwie minuty. Czuję się całkiem nieźle wykupiłem najnowszy model beztroski i jestem kontent, nawet gdy śpię na ławce w parku. Panowie premier i prezydent zupełnie mnie nie obchodzą, tak samo jak wyjątkowe daty i święta. W swojej przeciętności czuję się trochę niezwykły. W swojej przeciętności czuję się całkiem dobrze. Swojej przeciętności się nie wstydzę, gdy całuje mnie o wschodzie słońca w szyję.