W rozłące

Gdy jestes daleko za mgłą moich pragnień siadam przy prostym drewnianym stole nakrytym obrusem z wywołanych wspomnień i czekam prowadząc niemy monolog z nadzieją choć obie wiemy że już nie przyjdziesz ani dziś ani też jutro Nawet kalendarz wie że kolejnego święta przyjazdu na próżno szukać i wypatrywać I tylko róże z nadłamanymi kolcami dzielnie się razem trzymają zachłannie się upijając słonymi wodami które co noc produkują fontanny mych oczu...