znużyłam się

brakiem nadziei i kompromisów naszymi wypowiedziami które zbłądziły na szlaku który wydaję się być nieskończony ptaki fruną nieskrępowane jak pociski wystrzelone kamikadze w nas jak dawniej chciałby wykiełkować ale tchórzliwość jest częścią ponownego stawania się można na niby i można tak naprawdę w bezforemnej egzystencji zamyślamy się dryfując w bezmiarze kakofonii dźwięków po chwili widzimy na stawie jedynie rozchodzące się fale i tak jak kamienie wrzucone do wody znikamy w otchłani