„Białe trampki”

Małe niezgrabnie, odbiły swój ślad. W panice, pośpiechu już dłuższy czas. Zakurzone, zamglone jakby myślały. Czasem naprawdę za dużo wyolbrzymiając w czarny scenariusz zakładały, dotychczas kawałek świata przeszły. Lecz pomału, z nutą wiary, choć tak bardzo się bały, na nowo świat odkrywać chciały. I niemożliwe, zupełnie nierealne zadanie dostały. Od osoby, którą dobrze znały. A miały wykonać pojedynek trudny. Sam na sam ze sobą. By cieszyć się potem zdobytą nagrodą. Lecz finału jeszcze nie było, I nie wiadomo kiedy nadejdzie. Chętnie Wam dokończę, może w jakimś innym tekście? Na razie tylko o jedno proszę, przyślijcie energii pozytywnej trochę. Na pewno się nie zgubi. A być może pomoże. Szczęście nadejdzie w odpowiedniej porze.