Ciągle szybując

Myśli kłębek owinięty, dzień przeminął szybką chwilą. Noc za oknem już nastraja swe emocję budząc ukryte pragnienia. Nic to zupełnie nie zmienia. Wciąż bezczynnie sobie marzę. Wytwarzam fantazję z wyobraźni jak artysta pejzaże. Do przodu próbuje się posunąć, lecz ciągle coś trzyma w tym samym miejscu, blokując. Może nie czas, nie okazja. To nie powód do poddania. Nadal sobie w górze latam, co niektórym figle płatam. Rozgrzewając swe nadzieje, że los niesie polepszenie. Więc nie zapuszczę korzeni bo być może coś się wkrótce zmieni.