Zagubiony

Może gdy przyjdzie jesień i wreszcie spadną liście gdy coraz więcej chłodu wstąpi na Ziemię i czar marzenia pryśnie Tęsknota zrzuci swą kurtynę pokaże w okół pustkę szarząc świat i kolorując jednocześnie pozostawiając samotność w bezkształtnym przemijaniu Umrze przyroda, Słońce nie będzie świecić tak wysoko i radośnie Wiatr pokaże jak jest nadęty dmuchnie prosto w twarz by po chwili przeminąć w zapomnieniu. A ja nadal będę siedzieć sam, patrząc jak zmienia się świat zza okna w mym pokoju Jak znów umrze i potem odrodzi w swych kaprysach wyglądając na wieczny. I z każdą chwilą, przemijam coraz bardziej, ze snem w sercu, który się nie spełni z wiarą, która dawno wygasła. Gdzie jest moje święte miejsce, w którym wreszcie się odnajdę? Czasem myślę by, poszukać go, w całkiem innym świecie...