bezdech

od czasu uwięzienia w swoich rolach wszystko powoli umierało dusił się przerażony jak zając którego oślepiły reflektory nadjeżdżającego samochodu znał już wszystkie niuanse samotności w domu pełnym ludzi wyłoniła się z ciemności idąc do niego pochłaniała ją lśniąc jak najdroższy kamień wziął ją z całej siły jakie tkwiły w ciele a ona wzięła jego i oboje krzyczeli a potem patrzyli na siebie i byli zdziwieni