wiklina

nie dogasło jeszcze słońce a wieczór już zatacza się za oknem nie było dziś wystarczająco ciepło by wysuszyć myśli po ostatniej nocy kiedyś zaplotłaś moje palce w swoje wiklinowe włosy odkąd skupiam się na destylacji czasu nic już nie smakuje tak samo a mówiłaś że wrastanie w ziemię potrafi być niesamowicie przyjemne jesień ostrzygła wszystkie drzewa w parku ławki przeładowały się czułością z przydrożnej wierzby odeszłaś omijając sterty liści zapomniałaś jedynie mnie rozplątać