marzenia

W natłoku codzienności mijamy marzenia przycupnięte cichutko na skraju drogi czekają aż ktoś weźmie je w podróż życia te całkiem niedorosłe bawią się okruchami piasku przesypując go między palcami starsze przechadzają się niecierpliwie w jaskrawych kolorach koniecznie chcąc nami zawładnąć boją się uciekającego czasu te najstarsze zmięte i podniszczone prawie już przeźroczyste czekają na to nieuniknione kiedy opadną na dno duszy niczym zwęglony okruch