zasłona

Wstała o poranku obdarła ze złudzeń cicha i dziwnie spokojna nie było ciebie lecz zapach pozostał kawy i czegoś tam zaczęła krzyczeć lecz gardło miała jak jeden wielki supeł myśli olbrzymie mrówki rozsadzały umysł i znowu cisza i obojętność spłynęła na nią od nowa trzeba żyć po co na co dlaczego a może po prostu nie można