OMLECIK....

Kiedy wierszyk w myślach chodzi nie mam głowy ja do prozy epidemii codzienności domowników ani gości siadam sobie w kątku cicho skrupulatnie piszę licho bo... w pośpiechu w makroskali bazgrzę aby myśl utrwalić że na przykład z krwi i kości ja kobietą piękną rosnę na złamanych sercach Panów Im buduję piękną tamę femme fatale lub wprost przeciwnie że Kopciuszkiem w szacie dziwnej czekam księcia co na koniu białym jedzie hen na błoniu lub że nimfą albo wróżką co gdy tupnie piękną nóżką z pantofelka skrzą radości skinie ręką - spokój gości różdżką zmienia gniew w łagodność i czaruje znowu młodość zakochanym - serc oddanie duszy smutnej - niepłakanie gdy tak marzę świat naprawiam na papierze znaki stawiam zapominam że omlecik może z dymem mi odlecieć....