MARNY BOHATER

Gdzieś w zielonych słupach ziemi Gdzie dla mrówek jest to dżungla Leży wspaniały bohater Sowa patrzy na niego Huuuuu huuu Co za niedojda Czemu on znów będzie W wierszach pod niebo wychwalany Jak to zwykły chłystek,powiedział dzik Wstał bohater energicznie Przeciągnął się leniwie Położył się z powrotem Idź z tej łąki głupi beju Z tym zeszytem w ręku Krzyknęła koza Bohater zapisuje piękne zwoje Jakże piękne zwoje zapisuje Nasz bohater Muczy krowa do byka Byku, przegoń tego pryncypała To nie tylko mleka bym ci dała Nasz bohater widzii przed sobą kłęby kurzu Myśli sobie ,po czym zapisuje na papierze ‘’Wiatr powiał ,i wzniecił kłęby kurzu,ależ piękne kłęby’’ A to byk rozjuszony ,stojąc Dmuchnął w nozdrza tak mocno Że podniósł pył z ziemi Trzepnął kopytem dwa razy za siebie Ruszył w szalonym biegu,na poetę Marząc o wymionach krowy Dzieci drogie, pamiętajcie Jeśli chciecie żyć w zgodzie z naturą Nie kłamcie,tak jak nasz obłudny poeta Że go nawet jeż wyśmiewa Uciekał przez rzeki i pola bohater Ostał się tylko zeszyt na łące w złocistym blasku dnia gdy zapadł późny wieczór widać w lesie palące Się ognisko małpa gra na gitarze a wokół niej domownicy lasu dzik,Jelen,koza,krowa,byk,sowa kret,jeż,nawet ryba u pelikana w dziobie nagle sowa odezwała się głośno huu huu może poczytamy wiersze tego pryncypała orzeszka no,dawaj,tak,wyjmuj,czytaj,chcemy,tak! Hoo hoo, spokojnie Znaczy, huu huuu Wyjęła sowa zeszyt,i zaczęła czytać wiersze bohatera Rozległ się jeden wielki ryk wszystkich domowników lasu Hhohohoh hehehe mmeeeehehehehiiihahahaha śmiechom nie było końca Śmieli się do białego rana Dopóki węgiel w ognisku się żarzył Hhohohoh hehehe mmeeeehehehehiiihahahaha ……………………………. A nasz bohater poeta Siedzi sobie teraz na statku i jest marynarzem Nagle skała się odzywa -Ty, kmiotku Słyszałam od pelikana ze marny z ciebie bohater Fala na to,też to słyszałam!!! ….