może odbić na dwa metry w bok i stanąć

Z góry na dół dłonią suną po twarzy Otworzył oczy zobaczył obraz niewyraźny Zobaczył jak przed nim całują się dwie panny Może, to już czas, żeby, wyjść do domu Rano wstać jak człowiek nie czuć ciężaru powiek Tak tak budzi się rano wciąż to samo Firanka powiewa i wietrzy dom od oparów alkko Zjeść śniadanie czy od razu na miasto Nie tracić czasu Unoszę się ponad chodnikiem Ponad robakami świata Wędruje gdzieś w palmach, wracam Jak u Himilsbacha jestem w opowieści miasta W centrum własnych wydarzeń w centrum swojego świata gdybym miał skrzydła poleciał bym opisywał Mińsk z lotu ptaka aahhhaa zauważyć byś mógł jak ludzie chodzą tymi samymi ścieżkami to punkt wyjścia,że chodzą, wracaja, od lat to samo może odbić na dwa metry w bok i stanąć popatrzeć jak dzień świstaka omija całe moje ciało napięte mięśnie i w dłoniach ,kurczowo trzymać aifona Internet podsmaża ci mozg jak hannibal lekter Przecież mogłbyś odłożyć to, spokojnie oddychać powietrzem jakaś choroba miejska weszła do wnętrza zabrała ze sobą myśli swobodę i ten czas staje się nieistotną pustką wyrytą na twarzach kiedy patrzą w lustro bo mnóstwo rzeczy zaprząta mi głowę jutro zapomnę po co chciałem być poza domem jakaś choroba miejska weszła do wnętrza zabrała ze sobą myśli swobodę i ten czas staje się nieistotną pustką wyrytą na twarzach kiedy patrzą w lustro bo mnóstwo rzeczy zaprząta mi głowę jutro zapomnę po co chciałem być poza domem rok za rokiem nowe,rzeczy zaprzątające ci glowę zapomnę po co chciałem, być poza domem nowe kanały rok za rokiem pomysły od transwestytów geji i co potem kołyska a nad nią dwie mordy z zarostem proste jest to ze chce żyć jak człowiek a narzuca ktoś mi formę czasami eksploduje i moralną zbrodnie oddziela cienka linia kontroluje się jak mogę.