już nie boją się dżdżownic

odrażający był ten stary sad między blokami papierówki zjadałem jeszcze kwaśne węgierki miały bujne piersi a włoskie orzechy bębniły w dach starej syrenki nadziewane późne jabłka latały pod dziesiąte piętro stara leszczyna opierała się o kamienny mur przedszkola chłopaki grali w nogę w wysokiej trawie technika rodziła się sama gładkie kolana dziewczyn wcale nie ściskały się wstydliwie a rodzynek zawsze znajdował dla nich wielkie dżdżownice maluchy stały pod oknami coraz więcej maluchów rosły w oczach do audic i merczedesów powoli znikając z oczu szczęśliwym rodzicom drzewa zaczęły stać zbyt gęsto trawa zdechła naturalną śmiercią ślady brudnej piłki na odświętnych maskach dopełniły goryczy kałuże asfaltu rozlały się w jedno morze czerni wreszcie jest czysto słońce nie musi już bać się cienia gruszek stara syrena stoi jeszcze w rogu starzy gracze dotykają w niej jeszcze stare kolana a z okien nikt już nie patrzy mamy na etacie ochroniarza