Nowy

Nadgryziona kromka chleba zasycha na talerzu niedopita kawa w porcelanowym kubku z wolna porasta delikatnym dywanikiem pleśni sterta naczyń wypełnia zlew metalowo-fajansowym bezwładem kurz pokrywa półki zacierając mądre tytuły książek wyszedłem z siebie szybko i nagle trzasnąłem furtką nie sprzątnąłem dawnych spraw ale nie zamierzam wracać nie zamienię się w słup soli skałę na wieki przykutą do miejsca rozpaczy dość mam kamienia w zranionej piersi wstecz nie będę patrzył wszystko co ważne jest przede mną długa i szeroka droga wabi nieprzewidywalnością nieskończoność możliwości co ma być będzie o życie rzucę kości zakręcę butelką niech ślepy los zdecyduje do siebie już nie wrócę nowy ja