Wojownik

Powstaję z ziemi otrzepując kurz przygniatających wspomnień twoje oczy ciągle świecą fosforyzujaco w mojej głowie twoja twarz wciąż wyryta w głębi mej pamięci to był nokaut powaliłaś mnie pierwszym spojrzeniem uśmiechem słowem jak nowicjusz opuściłem gardę dając się zaskoczyć a potem potem odwróciłaś się ode mnie na pięcie zostawiając leżącego jeden dwa trzy … nie to nie koniec zanim sędzia czas skończy odliczanie powstanę na nowo zasklepią się rany wilgotną ściereczką zetrę twój obraz z pamięci wstęgą zapomnienia zasłonię światło twoich oczu i wyjdę do kolejnej walki interesuje mnie tylko mistrzostwo