absurd

absurd kochałem chciałaś nie kochałaś chciałem nic nie zapowiadało tragedii światłochłon złośliwie zasłonił żaluzje okien właśnie wtedy pisałem wersy przeciw nicości próbując trzymać fason uwięziony pomiędzy płaczem niechcianych kropli a wyolbrzymionymi ustami które pragną jak ty wraz ze mną kiedy zrozumieliśmy że skończyło się nasze last minute płakałaś wraz ze mną jabłkami o smaku gruszki potargani na trzy spadaliśmy nie mogąc kiedy spaść nie jest tak łatwo z perspektywy sytej wojną co pragnęła pokoju a ty zza ściany wołasz jestem twoja bierz mnie a to właśnie było jak strzał z automatu tak bardzo bukiet zwiędł kiedy przyniosłem ostatnie że aż mi wstyd na przekór moje myśli które w tobie poczęły wierszem zasadziłem