chwile

te gorzkie wypijają białą krew wzburzoną pojmowaniem piekła sprawna inaczej estetyka uczuć kiedy oczy zamknięte by nie patrzeć na podłość zimowy świat bez aniołów trąca politowaniem szczura z daleka drążącego kanały niebytu nie ma cię tylko nicość zimno noc ubrana w samą czerń nie oddycha te słodkie spacer do cukierni zlepiają czerwone momenty w ogromne bądźmy kwitną liście na moim drzewie zielonym kiedy kolorowo pachniesz kwiatem jesteś czuję ekstatyczny szept drżenia powiek spocone pomięte prześcieradła błagające o jeszcze zespolenie natury jedno przedłużeniem drugiego rozszerzone źrenice świat na haju ciałem sklejonym w nirwanę trwamy pośrodku