Przejdź do treści

kiedyś

kiedy stół był jeszcze wspólnym gotowałaś tak smacznie zapach domu rozlegał się po okolicy dzisiaj spójrz puściło ci oczko w rosole zamiast szeptu wieczny krzyk zgubiłem cię gdzieś pomiędzy krzesłami stan nieubłagany jak teraz zamierzasz pokazać się ludziom taka rozdarta
61 odsłon

Komentarze (2)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Helen 12 lat temu
nom wstyd jak diabli...ale wiersz galanto:)
Vera 12 lat temu
Genialne ujęcie kobiety pogubionej :) chyba każda z nas mogłaby się odnaleźć w tym wierszu. :) pozdrawiam
7 online

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie