konstelacje o jedno niebo za blisko

jednych stać jedynie na telefon drudzy nie potrafią nawet zadbać o porządki w szafie wcale nie jest łatwo kawa papieros i twoja miniatura codzienność która nie pozwala czasami być jak dębowe krzesło masywne mocne nie do zniszczenia a chciałoby się usiąść w piżamie na przeciwko gdzie twoja twarz uśmiecha nad cumulusami czerwone wino i kiedyś nad morzem zachody czy wschody to wszystko jedno w myśl lata ułożone stopy za dłonie usta w wiecznym niedosycie nie bałaś się wtedy niczego pod warstwami ciebie byłem ja i tylko krew buzowała bardziej niż kołysanka pełna niecierpliwych spojrzeń śpiewana specjalnie dla twoich oczu a teraz pojedynczość chora na kalectwo tak bardzo chciałbym się przydać za sześćdziesiąt dziewięć groszy na minutę zadzwoń serca nadal nie są rozliczone