niewzruszenie

wystawiasz rachunki za grzechy ojców obwiniasz cały świat za niesprawiedliwość losu kulisami własnego ja nie chcąc uwierzyć piszesz niekończący się poemat o kamieniach bliskości zapachu fiołków i elegiach pozostawionych na potem mogłaś być najbliższą rzeką światłem bezsennością czasem zamkniętym w okładkę pustka jedynie dźwięczy pozostała niczym hymn śpiewany na bezdechu do dmuchawcy fruwających w cieniu zgryzoty niech się więc stanie na poddaszu egzystencjonalnych rozważań uczę się zbierać myśli w początek dotykiem ku nowej wiośnie teraz na zgiętych kolanach tańczę oberka ostatnich nocy palę skojarzenia w okruchach księżyca łapiąc oddech bez dzikiego chciejstwa zanim jeszcze dni ciemne a płoche obedrą mnie całkiem ze skóry w chwili kiedy już wszystko do mnie dotrze pustki nie widać za to cholernie boli