o tym jak wyhodować żal

kiedy cichnie dzień czytam noce ze zdjęć nie trzeba krzyku szarość i ja jemy kolację bo ja się proszę pani boję umierać w samotności nawet diabeł nie jest taki hej do przodu już tylko drzwi zamknięte na oścież a za progiem twoja obecność współistnieliśmy w relacjach bez spychania na pobocze jednak na pół etatu nie da się kochać rzeźbiłaś z bioder kwiat tulipanu a teraz błękitna rapsodia tak prawdziwa jak spolegliwość balonu obojętnie ocieka intymnym echem spędzonym na dniach szukających dwóch identycznych pestek arbuza jest coś takiego w twoich oczach opustoszałe drzewa i pożar w lesie po drodze do galerii na podbrzuszu uwitej w gniazda niewiadomej treści kiedy cichnie dzień zdjęcia czytają mi dom do kolacji nie trzeba krzyku twoje oczy mnie znają w doniczce pomalowanej na zielono