otwórz usta i...

nie próbuj mówić do mnie z daleka od siebie niedosłownie blisko nie wypowiadaj niczego co mogłoby zniszczyć skoro wiesz że świat w naszych rękach niedomykalny wróży drzwi pełne okien kiedy wybór jest tak racjonalny gdy patrzę uważnie na jedwab miłości przez pryzmat z silnym przeświadczeniem że pierwszy szept uzależnia jak grzech alternatywnie na położniczym wyrozumiałość pełna sprzeczności niczym bajka o wzorze na prędkość ale my nie musimy się spieszyć kolejne dziś bez jutra wpisane w harmonorgazm galopu pragnień które odwlekają tylko to co nieuniknione musi nadejść po jasnej stronie ciemności dłońmi o skrzydłach skazanych na głód ciał otwartych na wspólną tożsamość powiedz tylko że się zgadzasz to wystarczy