przebudzeni

na skrawku uśmiechu księżyca jest miejsce z którego wykraczamy poza ludzi odlanych w formach cisza pomaga uwierzyć za zakrętami światła jakby nie z tego czasu bliznowate miasta w negatywach cygańskich miłości krzyczących o step trochę wolności każdemu wolno próbować by nie naprzykrzyć się ścianie ucieczkami od switów które już dawno przestały być czekoladą poszukiwacze kawałka drugiej strony tej lepszej z ptakami w ogrodzie jak dzieci w dniu narodzin poznajemy od nowa nieskażeni niebaczni na umieranie szukamy słów w błękitnych walizkach pełnych od nieba do wynajęcia w suchym morzu papierowe ryby ble ble ble ble bla ucieczki od apokalips pomiędzy szczelinami w poszyciu zamyślona otwierając drzwi okien może ty mi powiesz kiedy jest ci smutno spójrz na księżyc