razem

od dnia spaceru po paranoi pragnień jesteś jakaś smutna w kolorach drzew widzisz tak samo dla kontrastu bez wiary w ptaki reperujesz liście które już spadły mówisz że wyblakły barwy tęczy a wena rozeszła się na cztery strony świata bzdury dziewczyno potrzebujesz pisania jak studnia wody to twoja pasja patrz z naprzeciwka chwile zapisane niebem idą bez obaw o jutro po drugiej stronie słońce wschodzi błękitem a za bramą gdzie bóg na kolanach zachwyca się ziemska wonią żywe teatry otwierają wahadłowe drzwi dwudziesta druga zero zero powracam z rozpiętą koszulą piję porto z kształtu twoich ust nawilżasz mnie przy zgaszonej lampie przestrzeń jest tak blisko chcesz na karminowym szlaku będę twoim atramentem stworzymy parę wersów