w wiśniowe sady

białym kwiatem modelujesz zmysły jak plastelinę lepiąc świat z moich wyobrażeń kiedy spragniony wołam o kawałek wilgoci jestem zły na słońce i na siebie _ i na tę czerwień która w tobie nigdy nie gaśnie nie potrafię ci się oprzeć moja samokontrola przegrywa ale ty robisz to tak delikatnie że nie mogę się długo gniewać wiosenne figurki czyste spełnienie spod twoich palców zakwitam zielenią by umrzeć suchym liściem kiedy odchodzisz zabierając kolory jesteś taka taka słodko-kwaśna ... chodźmy