z przymróżeniem

przez u kreskowane oka zaropiałe a on nieszczęsny na wpół śniący zapomniał głowy zgubił walizkę pełną marzeń w przedziale bagażowym pociągu jadącego w tem wszystkiem końcem końców na drugą stronę a może to ona mu ją skradła z chwilą gdy nagle wysiadła a przecież jechali razem z walizka wspólnych zdarzeń konduktor rozłożył tylko ręce i tak nie ma pan ważnego biletu dłubiąc w zębie wypaloną zapałką powiedział od niechcenia zapłaci pan karę nic więcej za jazdę na gapę i za te swoje pragnienia nie zapłacił nie miał czym obdarty z marzeń jak ze skóry ograbiony ponury wyskoczył z pędzącego pociągu nie przewidział zdarzeń cały spocony wiedział już że życie nauczy drogę pokaże jak przejść na drugą stronę zarzucić kotwicę sznurem przytulonym do szyi przez zieloną granicę ekspresem z drzwiami bez kluczy