że niby nic się nie stało

siadamy do stołu silikonowy gdyby miał jeszcze znaczenie nie trzeba byłoby sękaczy aby przytulać swój smak zbudowana ze słabościanu krawędź żyje swoim życiem nie daje oparcia łokciom które już nie potrafią swobodnie spocząć by udźwignąć ciężar spojrzeń prosto w oczy szukających zrozumienia ta cisza zabija tylko łyżki uparcie dźwięczą w talerzach pełnych pustki choć nalałaś po brzegi siadamy do stołu najtrudniejsze jest udawanie