Wiatr

Przenikam dowolne ciepło wciąż przed osłonami uderzam rozproszeniem w powietrze Czekam na drżące okno półnagie w przejrzystych zasłonach poruszane dotykiem otwiera swe ramiona W ciszy uśpionych przedmiotów stoi wpatrzona odlegle sięga wzrokiem mieniącym rozlanej słońcem polany Chwytam za jej włosy rozwiązujące się wstęgą sprężyste smakuję ogrodu życia w ułożeniu złotych pierścieni Bezkształtne pocałunki wędrują po niebieskich sklepieniach Nie ucichnie krwawy strzał smukłe ramiona okiennic łamią się pod zatrzaskiem Znika zamknięte serce uderzam rozproszeniem w powietrze Czasem obojętnym przeczeszę wdzięczne drzewa dojrzę miejsca zachwytu i wzniesień by ususzony powrócić w topione złotem jej ciepło