„Patrzaj! Oczy otwórz!”

Patrzaj! Oczy otwórz! Świat pełen konwenansów Uważaj! Wstań wreszcie! Na baczność dla naszej Zieleni Naszej ojcowskiej i matczynej Ziemi co upadła podnieść się siłę miała harda duchem, niesiona przez wieki, a raczej przez ojców i przez matki nasze nigdy sama – prócz dzisiaj – nie ostała Teraz my – już nie starsi – i nie oni nasza blada i nie gorsza armia masa dzieci tegoż wieku stanąć chcieć powinna w jej obliczu Pamiątki Łysej głowy Odartej sukni i Bladego Świtu