Stygmaty

przychodzą i odchodzą jak fala niezgłębiona naszymi rachunkami wystawiłam Tobie odpowiednią opłatę za to że się urodziłeś i stanąłeś w moim ogrodzie nie sadzę już kwiatów twoje słowa są jak bukiet niezapominajek nie zapomnę ich nigdy tak jak Ciebie chciałabym żeby wszystkie latarnie zagrały światłami a oczy zrobiły się małe niczym ziarenka piasku przesypując je utworzyłabym katedrę parę szkolnych sal i niewidoczny szlak gdzie zamiast drogowskazów będą tatuaże z mojej krwi mogę tylko przeliczać twoje kroki może w końcu się pomylisz i nie trafisz tam gdzie ja może odejdziesz spragniony