Letnia noc

po niebie kroczy srebrnooka pani noc parna i duszna pachnąca kwiatami drzewa się kołyszą snami otulone spoglądam na niebo srebrem pkropione na gałęzi gołąb zbudzony zagruchał skubnął gołębicę i w noc się zasłuchał puchacz się rozejrzał dookoła siebie zahukał i echo zamieszkało w niebie nagle letnią ciszę przerwał srebrny dzwonek słowik się odezwał a może skowronek twoje oczy rozbłysły na bezchmurnym niebie łapię światło i już jestem znowu blisko ciebie głaszczę dłonie a w oczach błyszczą krople rosy to brylanty odwiecznej miłosnej tęsknoty to wspomnienie dotyku każdego westchnienia każdej chwili namiętnej każdej skry płomienia takie ćmy tej nocy pod latarnią latały takie myśli nadzieje się pod nią splatały a noc taka piękna lipami pachnąca jak ciało rozgrzane promieniami słońca czar tej nocy tymczasem ogrzewa nadzieję lecz gdy wrócę marzenia zamienię w płomienie otulę twe ciało gorączką tej nocy srebrny kwiat spada z nieba oba był proroczy Wrocław Sierpień 2026r