Wbrew pozorom

Niewin­na jak li­lia na wodzie bez­tros­ko so­bie płynie spo­koj­na można po­myśleć pat­rząc po jej mi­nie po­ważna jest gdy trze­ba za­sad­niczo pew­na siebie kom­pleksów nie ma pew­nie do przo­du brnie zu­pełny cha­rak­te­ru brak naiw­na jak się pat­rzy wys­tar­czy mały okiem znak już ci się nie op­rze w złym świecie za­gubiona cho­wa się pod maską choć we wnętrzu ko­na gra choć nikt nie klaszcze w zgodzie sa­ma z sobą żyje wbrew na­turze by z ciężką w oku łzą wyt­rzy­mać jak najdłużej nie bojąc się po­rażki ry­zyko po­dej­mu­je nie ba­wią jej ig­raszki kiedy nic nie czu­je z kwiat­ka w kwiatek nie jak wielu się wy­daje wier­na ideałom mknie przy swoim przys­ta­je i tyl­ko wraz z ser­cem ...całą resztę od­da­je