1000

jak tysiąc słońc płonie wiersz za zasłoną kryję twarz to wszystko co mam w sobie głęboko chowam myśli sekrety maluję na płótnie szkicem na papierze dłutem w drewnie jak w teatrze gapię się na scenę kilku aktorów ciemne światła iskry w duszy jak minione nadzieje opłakuję łask doświadczenie schylam głowę w podziękowaniu jak wieszcz głodny pod drzewem spragniony wiedzy niespokojny karmię się każdym dniem nieświadomy przeznaczenia brnę na głębokie wody ochrzczony i namaszczony składam pokłon tym przede mną nadchodzi jak nocny gość nieproszony