bękarci i patrioci

opadła żelazna kurtyna runął ostatni betonowy mur ukazał się pozornie lepszy świat chciało się żyć muzyka miłość młoda dziewczyna odrobina wina radości pełna piersi byliśmy tacy młodzi pamiętam ten zew nietrwało to długo czerwonych pełno pomiędzy nami małymi niszczono kraj ciągle pusty gar róbta co chceta robili co sił robili otworem bramy na zachód uciekał kto mógł za kromką bo głód brak perspektyw na lepszy dzień zostałem sam kilku kumpli tam mam złodzieje pełne kieszenie mówiąc prywatne przecież nasze że należy się im farbowany syf narodzone partie zagranicznych kont wmówili nam że kryzys nie będzie dobrze ledwo starczało na opłaty nie było dobrze praca czy wykształcony czy nie na budowie miejsca starczy dla wszystkich przecież jakoś trzeba żyć na zapłatę najlepszy ryż bierz miskę i liż teraz gdy dobrze robi się mącą wodę czystą brudną łapą choć pod pazurem każdy ma już coś pieniędzy nie ma i nie będzie apokalipsą straszą mnie bat na siebie kręcą takie gadki wchodzą pomiędzy pośladki manipulacja zła wiara absurdalne idee wolność od wieków największa w Europie Polska nie damy się nie zabetonujecie naszych głów Dość betonu na mieście dalej jest źle oszołomy pchają się by mieć dostać choć kęs oblizać kość daj im niech się nażrą ale wiem że nie odejdą przeciąć pępowinę bękartów wysłać na inny ląd nie wyrzeknę się ziemi przodków o nie zawsze będę tu gdy wróg u bram nawet gdy zapukają do mych drzwi