cholernie straszne są dni w depresji

upłynęło wiele lat wiatr wiał w Wiśle masa wody kłody i gałęzie na brzegu czułem chłód i strach jakby był wieczny bałem się przez szare lata nie opuszczałem czterech ścian muzyka w centrum ja kilku dźwięków na pięciolinii których się nie boję odczuwałem dyskomfort jakby inny sort walczyłem z demonami przegrywałem nieśmiały wstydziłem się siebie a inni wstydzili się mnie zaniedbany opuszczony przez świat oprócz żony śmiech był ze mnie myślałem żeby odejść skończyć pewien rozdział by spisał ktoś był on szkoda wtedy przyszedł do mnie On ścisną mą dłoń powiedział idź i nie grzesz upadek człowieka zabija ducha gdy uwierzysz nic nie powstrzyma cię przed życia snem najważniejsza rodzina podnieść człowieka gdy upada są rzeczy o których nikt nie wspomina ważne by iść do przodu mimo niepogody wytrwale biec wytrwale ponad fale na głębiny kochać Boga gdy nas mniej w małość tu na dole