czym skorupka

gdybyś stała się wiatrem wiałabyś biednemu w oczy poderwane ziarna piasku w tumany kurzu ciemnoszare gnałabyś po bezkresnym bezdrożu dziś opadają liście szelestem o suche podłoże pożółkłe od jesiennych spojrzeń słońca trawy łamią się jak stary papier przez palce patrzę widzę ludzi przesiąkniętych obłędem czym skorupka za młodu tym starość wypełniona radością lub złości mądrość się nabywa nie dadzą ci jej pieniądze nikt nie rodzi się bez przyczyny umieramy za winy wiej wietrze wiej