dla Julii

słońce zgasło nadziei płomień się tlił pod powiekami zrujnowany dziecięcy niepokaźny świat oddech upływał zimna blada skóra na stopach ziarenka piachu oblepiały ciało jak wielkie przybrzeżne kamienie ciężar pomiędzy życiem a śmiercią pod nogami miękki grunt zapadałem się z tobą wierzyłem że Bóg poda dłoń na rękach trzymałem cię wysłuchana prosta modlitwa obudziłaś się zaświeciło tysiące gwiazd zabraniam ci odejść moja córeczko uśmiechasz się