dogonić jesień

słońce zgasło na jakiś czas na niebie ciemnym jak sadza gwiazdy jak statki ozdabiają dywan wieczności w twoich oczach chowam sny motyle śpią w ciemno kwiaty pogubiły płatki nad strumieniem przekwitły kaczeńce kilka liści pędzi ścieżką wiatr zapraszam cię do siebie herbata stygnie zimna jak kosmos teraz kroczysz ze mną zadowolona mimo kilku wad ubierz się w cierpliwość oczy miej otwarte na świat podaruję szczęście oddam siebie dogonić chcę marzenia