jak kamieniem do studni

w tą i z powrotem pod górę za rozumem w tą i z powrotem z górki przypomnieć sobie po co cała ta wspinaczka zajrzeć w pustkę w głębię duszy ogień co płoną kamieniem zwęglonym się skrzy serce spękane niczym dzban co wodą rosił skroń upalnym sierpniem gasił pragnienie żniwiarza wydarte kartki z kalendarza znaczą czas płoną ogień zbladł za oknem szary deszcz przy budzie mokry pies jego szkoda też