jesień moja złota

idzie złota jesień rozrzuca liście wrzesień październik mieni się kolorami kosze grzybów rozrzucam wiersze słowo po słowie w alejach parku las szumi cicho pełno tu żołędzi brązu kasztanów zeszłoroczna jesień była inna jak każda nowa pani babiego lata pani szumu szuwarów szelestu liści na schodach w ogrodach owoców kolorowe soczyste zdrowe pachnące latem uciekam myślami do dni gdy zbierałem ziemniaki w polach szaro i zielono od ozimych zbóż poplonu w dłoni z liściem dębu wspominam chwile pełne dziadków uśmiechu jednak czas wszystko zabiera rodzi się nowe