kiedyś wieczorem

zapada zmrok za oknem pada deszcz szybko idą przechodnie kładą cienie w światłach latarni patrzymy sobie w oczy herbata stygnie ciągnie się czas piękne włosy cała ty zanurzone myśli po pas milcząc mówimy więcej ślini się wokół świat stworzeni z jednej gliny dotykam dłoni ciepły puch zamykam oczy płynę do ciebie w końcu coś mówisz nie wiem mamy wolną chwilę dla siebie ciepła obojętna herbata płynie w dół na dnie esencja pobudza wyobraźnię i kreatywność wolni od klasycznych kłamstw bez żadnych zakazów ani półprawd małe ziarenka smaku